Asklepionlar, antik dönemde sağlık ve şifa arayışının merkezleri olarak inşa edilmiş önemli yapılar arasında yer almaktadır. Bu yapılar, hem dini hem de tıbbi işlevleriyle dikkat çekmekte, mimarileriyle de dönemin estetik anlayışını yansıtmaktadır. Üç teraslı sistemleri, su kaynakları ve büyük tiyatroları ile asklepionlar, sadece birer tedavi merkezi değil, aynı zamanda sosyal ve kültürel etkinliklerin de gerçekleştirildiği alanlar olma özelliği taşımaktadır.

Asklepionların mimari özellikleri şu şekilde özetlenebilir:

• Üç teraslı sistem. Alt teras giriş ve karşılama alanı, orta teras tedavi alanları ve hasta konaklama bölümleri, üst teras ise ana tapınak ve kutsal alanı içerir.
• Kemerli kutsal yol. Roma döneminde, şehirden Asklepion’a giriş, Via Tecta adı verilen, bir kilometre uzunluğunda, üstü örtülü ve son bölümü sütunlu bir kutsal yol ile sağlanırdı.
• Tiyatro ve galeriler. Büyük avlunun kuzey, güney ve batı yönleri sütunlu galerilerle çevrilidir. Ayrıca, 3.500 kişilik bir tiyatro bulunur.
• Tedavi binaları. Büyük avlunun batı kısmında kutsal su kaynakları, erken döneme ait tapınak ve uyku odalarının temel kalıntıları mevcuttur.
• Portikolar. Ziyaretçilerin ve konaklayanların gündelik yaşamlarında güneşten ve yağmurdan korunmalarını sağlayan sundurmalar bulunur.

Anadolu’nun batısında, Ege adalarında ve Yunanistan’da 300’den fazla Asklepion bulunduğu tahmin edilmektedir. Asklepionların mimari özellikleri, bulundukları yere ve döneme göre değişiklik gösterebilir.