II. Abdülhamid dönemi, Osmanlı İmparatorluğu'nun ulaşım altyapısında köklü değişimlerin yaşandığı bir zaman dilimidir. Bu süreçte demiryolu inşaatları, ülkenin farklı bölgeleri arasındaki bağlantıları güçlendirerek ekonomik ve sosyal hayatı dönüştürmüştür. Sultan Abdülhamid'in vizyoner projeleri, yalnızca ulaşımı kolaylaştırmakla kalmamış, aynı zamanda imparatorluğun stratejik önceliklerini de yansıtmıştır. Demiryolu hatları, hem yerel hem de uluslararası ticaretin gelişimini desteklemiş ve halkın günlük yaşamını etkilemiştir.

II. Abdülhamid döneminde ulaşım, özellikle demiryolları alanında önemli gelişmeler göstermiştir. Bu dönemde gerçekleşen bazı ulaşım projeleri şunlardır:

• Hicaz Demiryolu: Sultan Abdülhamid'in en önemli projelerinden biri olan Hicaz Demiryolu, kutsal topraklara ulaşımı kolaylaştırmak ve Osmanlı'nın Arap Yarımadası'ndaki hakimiyetini pekiştirmek amacıyla planlanmıştır.
• Kudüs-Yafa Demiryolu: Bu hat, Yafa ve Beyrut limanlarını iç bölgelere bağlayarak bölgesel ulaşımı ve ticareti geliştirmiştir.
• Bağdat Demiryolu: Bu demiryolu hattı, Anadolu'yu boydan boya geçip Bağdat'a ulaşacak şekilde planlanmıştır.
• Mersin-Tarsus-Adana Hattı: 1885 yılında İngiliz, Fransız ve Türk sermayesiyle kurulan bir şirket tarafından inşa edilmiştir.

Ayrıca, 1883 yılında Galata, Tepebaşı ve İstiklal Caddesi'ne tramvay hatları döşenmiş ve 1892 yılında Eskişehir-İstanbul tren seferleri başlamıştır.