Antik dönem şehirleri, planlama ve düzenleme açısından birçok yenilik sunmuştur. Bu şehirlerin en dikkat çekici özelliklerinden biri, ızgara planı olarak bilinen sistemdir. Bu sistem, caddelerin birbirine dik açıyla kesiştiği düzenli bir yapı ortaya çıkararak, yaşam alanlarının daha verimli kullanılmasını sağlar. Antik kentlerde bu planın nasıl uygulandığı ve hangi yöntemlerle gerçekleştirildiği, şehirlerin sosyal ve ekonomik yapısını da etkilemiştir.

Antik kentlerde ızgara planı, caddelerin birbirine dik açıyla geçerek bir ızgara şekli oluşturduğu bir şehir planı türüdür. Bu planda, yollar aynı genişlikte ve yapı adaları hep aynı büyüklükte olur. Izgara planının uygulanma şekli:

• Groma ile planlama. Bu sisteme göre, groma aleti alınarak güneşin doğduğu yöne doğru tutulur. Doğu-batı istikametinde kentin ana caddesi oluşturulur (decumanus maximum). Ardından, ona dik gelecek şekilde, kuzey-güney istikametinde ikinci cadde (cardo maximum) belirlenir.
• İşlevsel farklılaşma. Helenistik Dönem'de cadde genişlikleri standartlaşmış ve anayollarla sokaklar arasında işlevsel bir boyut farkı ortaya çıkmıştır.

Izgara planı, ilk kez MÖ 2600 civarında inşa edilmiş olan Indus Vadisi’nde bulunan Mohenjo-Daro kentinde uygulanmıştır. Daha sonra, MÖ 5. yüzyılda Anadolu'da Miletos ve Yunanistan'da Pire'de Hippodamos'un planlamasıyla kullanılmıştır.