Anadolu Selçuklu mimarisi, 11. yüzyıldan itibaren Türklerin Anadolu'ya yerleşmesiyle birlikte gelişen ve farklı kültürel etkileri harmanlayarak özgün bir estetik oluşturmuş olan bir mimari tarzıdır. Bu dönemde inşa edilen yapılar, sadece mimari işlevleriyle değil, aynı zamanda sosyal ve kültürel yaşamı şekillendiren önemli unsurlar olarak da öne çıkmıştır. Taş ve tuğla gibi malzemelerin ustaca kullanımı, detaylı süslemeler ve fonksiyonel yapı tipleri, bu mimari geleneğin en belirgin özelliklerini oluşturmaktadır. Selçuklu döneminin mimari mirası, günümüzde de büyük bir ilgiyle incelenmektedir.

Anadolu Selçuklu mimarisinin bazı özellikleri:

• Malzeme: Ana malzeme taş olup, tuğla daha çok minarelerde kullanılmıştır.
• Süsleme: Süslemeler genellikle taçkapı, pencere ve mihraplarda yoğunlaşmıştır. Taş işçiliği gelişmiş olup, motifler arasında mukarnas, bitkisel ve geometrik desenler bulunur.
• Plan Tipleri: Camilerde hipostil, eyvanlı ve kapalı avlulu düzenlemeler yaygındır. Medreselerde ise açık avlu etrafında düzenlenen ve değişen sayıda eyvanla çevrili plan tipi tercih edilmiştir.
• İşlevsellik: Kervansaraylar, hanlar, camiler, medreseler, türbeler ve kervansaraylar bu dönemin karakteristik yapıları arasındadır.
• Etkiler: Ermeni, Bizans, İran ve Suriye mimari geleneklerinden etkilenmiş, eklektik bir karaktere sahiptir.
• Figürlü Süsleme: Figürlü taş kabartmalar hem sivil hem de dini mimarilerde kullanılmıştır.
• İç Mekan: Genellikle sade olup, ön cepheler özenle işlenmiş taş veya tuğla ile süslenmiştir.