Abdülhak Hamit Tarhan, Türk edebiyatının önemli figürlerinden biri olarak, şiir ve tiyatro alanında derin izler bırakmıştır. 19. yüzyıl sonlarından 20. yüzyıl başlarına kadar olan dönemde eserlerini kaleme almış olan Tarhan, hem bir diplomat hem de bir sanatçı olarak yaşamı boyunca birçok zorlukla karşılaşmış, ancak edebi yeteneği sayesinde bu zorlukları aşmayı başarmıştır. Kendi döneminin sosyal ve kültürel dinamiklerine ayna tutan eserleri, onun derin düşünce dünyasını ve sanat anlayışını yansıtmaktadır.

Abdülhak Hamit Tarhan, 2 Ocak 1852'de İstanbul'da doğmuş ve 12 Nisan 1937'de aynı şehirde vefat etmiş ünlü bir şair ve diplomattır. Köklü bir ailenin ferdi olarak, özel dersler ve kısa bir süre Rumelihisarı Rüştiyesi'nde eğitim almıştır. Eserleri:

• Şiir: "Makber", "Ölü", "Hacle", "Sahra", "Divaneliklerim yahut Belde".
• Tiyatro: "Nesteren", "Tarık", "Zeynep", "Finten".

Hayatı:

• 1867'de babasının vefatıyla İstanbul'a dönmüş ve memuriyet hayatına başlamıştır.
• Paris, Bombay, Londra gibi birçok yerde diplomat olarak görev yapmıştır.
• Eşinin ölümü üzerine "Makber"i yazmıştır.
• TBMM'de III., IV. ve V. dönemlerde İstanbul milletvekili olarak görev yapmıştır.

Tarhan, Türk edebiyatında "Şair'i Azam" (Büyük Şair) sıfatıyla anılır. Eserlerinde romantizm akımının etkisi görülür ve eserlerinde aşk, tabiat, tarih gibi çeşitli konuları işlemiştir.